logo

19 sierpnia 2017


Strona główna Aktualności wszystkie wpisy
Aktualności
Wyrok w sprawie skargi na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego - inwestycja Jeziorko Czerniakowskie

Sygn. akt VII SA/Wa 1634/10

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 lutego 2011 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym:

Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska
Sędzia WSA

Leszek Kamiński

Sędzia WSA

Małgorzata Miron (spr.)

Protokolant

Spec. Eliza Jędrasik

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2011 r.

sprawy ze skargi Towarzystwa Ochrony Herpetofauny Tryton w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 czerwca 2010 r. znak: DOA/ORZ/7111/742/10 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji

  1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji;
  2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku;
  3. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Towarzystwa Ochrony Herpetofauny Tryton w Warszawie kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2010 r. Wojewoda Mazowiecki odmówił wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 24 września 2009r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Marvipol S.A. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażem, infrastrukturą techniczną i innymi elementami zagospodarowania terenu, na części działek nr 53, 8, 54, 57/14, 58/3, znajdujących się w obrębie 1-05-01 w rejonie ul. Bernardyńskiej w Warszawie.
Od powyższego postanowienia organu wojewódzkiego, w ustawowym terminie, Towarzystwo Ochrony Herpetofauny "Tryton", wniosło zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 25 czerwca 2010r., - po rozpatrzeniu zażalenia Towarzystwa Ochrony Herpetofauny "Tryton", na opisane wyżej postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 27 kwietnia 2010r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu postanowienia organ przywołał treść art. 31 § 1 i 2 k.p.a. Dalej organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 28 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane - art. 31 § 1 k.p.a. nie stosuje się w postępowaniach w sprawie pozwolenia na budowę. Główny Inspektor wyjaśnił, że wyjątek od tej reguły przewiduje - dodany przez art. 140 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.) - art. 28 ust. 4 Prawa budowlanego stanowiący, że przepis art. 28 ust. 3 Prawa budowlanego nie znajduje zastosowania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, jeśli postępowanie to wymaga udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ww. ustawy z dnia 3 października 2008 r.


GINB uznał, że w takim przypadku należy stosować art. 44 ustawy z dnia 3 października 2008 r., który stanowi w ust. 1, że organizacje ekologiczne, które powołując się na swoje cele statutowe, zgłoszą chęć uczestniczenia w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, uczestniczą w nim na prawach strony.
Dalej organ odwoławczy wskazał na definicję legalną organizacji ekologicznej zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 10 powołanej wyżej ustawy z dnia 3 października 2008 r., w myśl którego przez organizację ekologiczną należy rozumieć organizację społeczną, której statutowym celem jest ochrona środowiska i powołując się na pkt 11.1 Statutu Towarzystwa Ochrony Herpetofauny "Tryton", z którego wynika, że celem Stowarzyszenia jest ochrona krajowych gatunków płazów i gadów i uznał, że ww. Towarzystwo Ochrony Herpetofauny "Tryton" jest organizacją ekologiczną w rozumieniu przepisów wskazanej ustawy. Tym samym Główny Inspektor stwierdził, że może ono uczestniczyć w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa.


Główny Inspektor przy tym wyjaśnił, że na gruncie obowiązującego stanu prawnego katalog spraw, w których udział społeczeństwa musi być zagwarantowany, określony został bardzo precyzyjnie, bowiem postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa jest tylko takie postępowanie, co do którego wymóg zapewnienia udziału społeczeństwa jest przewidziany konkretnym przepisem administracyjnego prawa materialnego, więc brak takiej regulacji jest równoznaczny z zaliczeniem określonego postępowania do grupy spraw niewymagających udziału społeczeństwa.
W dalszej kolejności Główny Inspektor powołał przepisy art. 61 ust. 1, art. 88 ust. 1 oraz art. 90 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy z dnia 3 października 2008r., z których wynika, że w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę udział społeczeństwa wymagany jest wyłącznie w przypadku postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli konieczność przeprowadzenia takiej oceny stwierdzona została przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz w przypadku ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, która jest dokonywana w ściśle określonych przypadkach.


Główny Inspektor ustalił, że w przedmiotowej sprawie organ stopnia podstawowego nie przeprowadzał oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, ani konieczność przeprowadzania takiego postępowania w ramach postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę nie została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Podkreślił przy tym, że projektowana inwestycja nie należy do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco wpływać na środowisko. W oparciu o materiał zgromadzony w aktach sprawy Główny Inspektor uznał, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie stanowi żadnej z inwestycji ujętej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004 r., Nr 257, poz. 2573 ze zm.).
Odnosząc się do zarzutu skarżących, że łączna ilość miejsc parkingowych dla I etapu inwestycji wynosi według wniosku inwestora 700 miejsc organ wyjaśnił, iż decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 24 września 2009r. zatwierdza projekt budowlany, który przewiduje 192 miejsca parkingowe na dwóch poziomach garażu podziemnego (projekt budowlany, opis techniczny, str. 9) oraz 24 miejsca postojowe na parkingu zewnętrznym (Plan zagospodarowania terenu, rys. a-0, str. 136), co łącznie stanowi 216 miejsc parkingowych.
Zarzut skarżących, iż uprawnienia organizacji do wnioskowania o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę należy oceniać w oparciu o art. 31 § 1 k.p.a., nie zaś w oparciu o inne przepisy prawa budowlanego, organ ocenił jako nietrafne, a przywołany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1025/08, odnosi się do postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a nie do postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę.
Główny Inspektor nie zgodził się również z argumentacją skarżących, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji toczy się na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i to na podstawie tegoż Kodeksu określa się zarówno krąg stron, jak i uprawnienie organizacji społecznych do wnioskowania o wszczęcie nieważności. W ocenie organu, zarówno w sprawie o pozwolenie na budowę prowadzone w trybie zwykłym, jak i w trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznanych za stronę postępowania powinien być identycznie ustalony na podstawie art. 28 Prawa budowlanego, będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a.


Główny Inspektor wskazał również skarżącym, iż przywołany w uzasadnieniu zażalenia z dnia 11 maja 2010 r. stan faktyczny oraz przedstawione załączniki nie odnoszą się do przedmiotowej inwestycji.
Mając powyższe na uwadze, organ stwierdził, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji nie jest postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa, a tym samym art. 31 § 1 k.p.a. nie znajduje w nim zastosowania.
Z uwagi na podjęte rozstrzygnięcie organ stwierdził, że merytoryczne zarzuty podnoszone przez stronę skarżącą pozostają bez wpływu na wynik niniejszego postępowania.
Towarzystwo Ochrony Herpetofauny "Tryton" wniosło skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25.06.2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący zarzucił naruszenie:

  • art. 28 ustawy z dnia 3 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w zw. z art. 28 i 31 k.p.a. poprzez uznanie, że w postępowaniach w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę do ustalenia kręgu stron zastosowanie znajduje przepis art. 28 Prawa budowlanego, a nie art. 28 i 31 k.p.a.,
  • art. 157 § 2 k.p.a. poprzez uznanie, że w sprawie tej nie zachodzą przesłanki do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji,
  • art. 7 i 77 k.p.a. poprzez naruszenie przez organy obu instancji przepisów zobowiązujących je do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przed wydaniem rozstrzygnięcia.

W związku z powyższym skarżące Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Wojewody Mazowieckiego oraz zasądzenie od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie niekwestionowane jest stanowisko, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest postępowaniem odrębnym od postępowania, w którym wydano decyzję będącą przedmiotem weryfikacji.


Skarżące Stowarzyszenie podniosło, w dalszej kolejności, że obecnie inwestycja realizowana jest mimo wydania w dniu 28 lipca 2010 r. przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, postanowienia o stwierdzeniu nieważności postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia 13 maja 2009 r., w którym uzgodniono projekt decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Skarżące Stowarzyszenie wskazało, że postępowanie w tej sprawie wszczęte zostało na jego wniosek, co stanowi, jego zdaniem, kolejny argument za stanowiskiem o istotnej społecznie roli organizacji ekologicznych w postępowaniach administracyjnych dotyczących inwestycji tego rodzaju.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wniosek o odrzucenie skargi jako wniesionej przez podmiot nieuprawniony lub jej oddalenie jako bezzasadnej złożył również w piśmie z dnia 24 stycznia 2011 r. uczestnik postępowania - inwestor Marvipol S.A. w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Skarga jest zasadna i prowadzi do uchylenia zaskarżonego postanowienia jak i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji jednakże nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są słuszne.
I tak w pierwszej kolejności wskazać należy, że nie znajduje oparcia w przepisach prawa ani materialnego ani procesowego wniosek uczestnika postępowania - Spółki Marvipol o odrzucenie skargi z uwagi na wniesienie jej przez podmiot nieuprawniony. Zaskarżonym postanowieniem organ odmówił skarżącemu Stowarzyszeniu wszczęcia postępowania nieważnościowego. A zatem rozstrzygnięcie to zapadło po rozpoznaniu wniosku Stowarzyszenia i do niego zostało skierowane. Tym samym - niezależnie od treści merytorycznego rozstrzygnięcia - Stowarzyszenie Tryton nabyło prawo do tego aby "zwalczać" rozstrzygnięcie organu administracji poprzez wniesienie skargi do sądu. A zatem mieści się ono w kręgu podmiotów wymienionych w art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: P.p.s.a.), zgodnie z którym uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Dodatkowo podkreślenia wymaga, że nawet gdyby - hipotetycznie - Stowarzyszenie nie posiadało interesu prawnego do wniesienia skargi to nie uzasadniałoby to odrzucenia skargi a jej oddalenie w oparciu o wskazany wyżej art. 50 P.p.s.a. bez badania zasadności merytorycznych zarzutów w niej zawartych.
Badając legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną (art. 134§1 P.p.s.a.) Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu ł instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy.
I tak zaskarżonym rozstrzygnięciem organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 24 września 2009r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółce Marvipol pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażem, infrastrukturą techniczną i innymi elementami zagospodarowania terenu. Uznając, że postępowanie, które zostało zakończone inkryminowaną decyzją nie należy do postępowań wymagających udziału społeczeństwa w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm. dalej: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku) organ wskazał, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 28 ust. 4 Prawa budowlanego. W konsekwencji powołując się na treść art. 28 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego i art. 31 kpa odmówił wszczęcia tego postępowania.
W ocenie Sądu rozstrzygnięcie w tym zakresie zostało wydane co najmniej przedwcześnie.
Nie ulega wątpliwości i szerszej analizy w niniejszej sprawie, że skarżące Stowarzyszenie jest organizacją ekologiczną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 10 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku. Do powyższego wniosku - jak trafnie oceniły organy administracji - prowadzi analiza statutu tego stowarzyszenia. W konsekwencji dla oceny czy organizacja ta mogłaby być stroną postępowania niezbędne jest ustalenie czy postępowanie, do którego organizacja chce się przyłączyć lub którego żąda wszczęcia może być postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa. Słusznie bowiem przypomniał organ, że przepisy Prawa budowlanego w odmienny sposób uregulowały kwestię udziału organizacji społecznych w postępowaniu. Art. 28 ust. 3 tego prawa wskazuje, że przepisu art. 31 kpa nie stosuje się w postępowaniu w sprawie o pozwolenia na budowę. Natomiast ust. 4 tego przepisu wskazuje, że przepisów ust. 2 i 3 nie stosuje się w sprawach pozwolenia na budowę wymagających udziału społeczeństwa.
A zatem przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy priorytetowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było ustalenie czy postępowanie o pozwolenie na budowę, którego dotyczył wniosek o stwierdzenie nieważności wymagało udziału społeczeństwa.
Przedwcześnie w ocenie Sądu organ uznał, że postępowanie to takiego udziału nie wymagało. Zgodnie bowiem z treścią art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia inwestycyjnego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej ni z 1 obiekt pozwolenie na budowę może na wniosek inwestora dotyczyć wybranych obiektów lub zespołów obiektów mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów inwestor zobowiązany jest przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia inwestycyjnego. Oceniając czy przedmiotowe postępowanie wymagało udziału społeczeństwa organ wziął pod uwagę jedynie inwestycję, która została opisana w pozwoleniu na budowę to jest: "budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażem, infrastrukturą techniczną i innymi elementami zagospodarowania terenu, na części działek o wskazanych numerach ewidencyjnych". Tymczasem organ nie ocenił czy przedmiotowe pozwolenie na budowę obejmuje całe zamierzenie inwestycyjne czy też jego część. Za tym drugim przemawia treść postanowienia Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 21 sierpnia 2009r. wydanego w oparciu o przepisy ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku, którym to postanowieniem organ uznał za konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie garaży i parkingów samochodowych dla nie mniej niż 300 samochodów osobowych w ramach budowy zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, garażami podziemnymi infrastruktura techniczna drogami i elementami zagospodarowania terenu na działce nr 53 oraz części działek nr 8, 57/14, 58/3, 54. Z uzasadnienia tego rozstrzygnięcia wynika, że inwestor planuje realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami garażami podziemnymi i infrastruktura techniczna drogami i elementami zagospodarowania terenu. Projektowana jest realizacja 3 budynków w trzech etapach. Planuje się wykonanie ok. 650 miejsc postojowych w garażach podziemnych.

W tej sytuacji - w ocenie Sądu - organ winien dokonać oceny czy postępowanie, które zostało zakończone inkryminowaną decyzją nie wymaga udziału społeczeństwa biorąc pod uwagę nie inwestycję ściśle określoną w pozwoleniu na budowę, ale całe zamierzenie inwestycyjne. W przeciwnym razie - na co wskazywałaby analiza przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko - podział inwestycji na etapy i ocena wpływu jedynie danego etapu inwestycji na środowisko mogłoby prowadzić do obejścia prawa. Taka sytuacja mogłaby zaistnieć również w niniejszej sprawie.
Reasumując oceniając czy postępowanie zakończone wydaniem inkryminowanej decyzji wymaga udziału społeczeństwa organ winien wziąć pod uwagę całe zamierzenie inwestycyjne realizowane na działkach 53, 8, 54, 57/14, 58/3, znajdujących się w obrębie 1-05-01 w rejonie ul. Bernardyńskiej w Warszawie. Dopiero taka całościowa analiza pozwoli na prawidłową ocenę charakteru przedsięwzięcia.
Natomiast bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje okoliczność, że postanowieniem z dnia 28 lipca 201 Or. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził nieważność postanowienia z dnia 13.05.2009R., którym uzgodniono projekt decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Okoliczność ta może stanowić jedynie przesłankę wznowieniowa - wymienioną w art. 145§1 pkt. 8 kpa dla decyzji ustalającej warunki zabudowy, nie ma natomiast żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia w sprawie odmowy wszczęcia postępowania nieważnościowego w sprawie o pozwolenie na budowę.
I wreszcie Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego Stowarzyszenia, że przymiot strony w niniejszym postępowaniu winien być oceniany w oparciu o treść przepisu art. 28 kpa.
Przepisy ustawy Prawo budowlane zawierają normy odrębne, stanowiące przepisy szczególne w stosunku do unormowań zawartych w kpa, które regulują jakim podmiotom przysługuje przymiot strony w sprawie pozwolenia na budowę.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym kwestia, w oparciu o który z przepisów (art. 28 kpa czy art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego) organ winien oceniać przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwolenie na budowę była wielokrotnie poruszana. Ostatecznie orzecznictwu jak i doktrynie znane są dwa stanowiska. Przedstawiciele jednego z nich uznają, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę jest wprawdzie prowadzone w ramach nadzwyczajnego postępowania administracyjnego lecz nie zmienia to jego zasadniczego przedmiotu czyli udzielenia pozwolenia na budowę. Zarówno zatem w sprawie o takie pozwolenie prowadzone w trybie zwykłym jak i w trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznawanych za strony powinien być uznawany na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który stanowi normę szczególną w stosunku do art. 28 kpa (tak m.in. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2007r. w sprawie II OSK 598/06, niepubl.).
Zgodnie natomiast z innym stanowiskiem przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 kpa i może mieć zastosowanie zgodnie z jego brzmieniem wyłącznie w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Natomiast postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwolenia na budowę nie jest takim postępowaniem (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 2 marca 2007r. II OSK 462/06, niepubl. oraz w wyroku z dnia 16 lutego 2007r. II OSK 339/06, niepubl.).
Sąd w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę podzielił pierwszy z przedstawionych poglądów. Nie ulega wprawdzie wątpliwości, że postępowanie o stwierdzenie nieważności jest postępowaniem odrębnym jednakże nie można go "oderwać" od przedmiotu, którym jest decyzja o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji zatem w takim postępowaniu to w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego organ winien oceniać przymiot strony.
W konsekwencji zatem w okolicznościach niniejszej sprawy prawidłowo organ uznał, że przymiot strony winien być oceniany w oparciu o normę zawartą w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.
Okoliczność ta pozostaje jednak bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy albowiem w niniejszej sprawie ani przepis art. 28 kpa ani 28 ust. 2 prawa budowlanego nie mają bezpośredniego zastosowania. Organ winien ocenić zasadność wniosku Stowarzyszenia w oparciu o art. 44 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku.
Reasumując zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania - art.7, 77§1, i 1Q7§3 kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.


Rozpoznając ponownie sprawę organ weźmie pod uwagę wskazana wyżej ocenę prawna. W szczególności organ oceni jaki jest zakres całego zamierzenia inwestycyjnego i czy taka inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania z udziałem społeczeństwa. W przypadku stwierdzenia, że Stowarzyszenie może skutecznie żądać wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności organ przeprowadzi postępowanie co do zaistnienia przesłanek określonych w art. 156§1
Z tych wszystkich względów - w oparciu o art. 145§1 pkt. 1 lit. c oraz art. 135 i 152 P.p.s.a Sąd orzekł jak w sentencji.

Rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte o treść art. 200 i 205 tej ustawy.

 
Urząd Miejski w Łukowie niszczy cenne siedlisko

Przedstawiamy treść pisma skierowanego na ręce RDOŚ w Lublinie sprawie odmowy wszczęcia postępowania zmierzającego do zapobieżenia szkodzie w środowisku polegającej na zniszczeniu siedliska chronionych płazów w obrębie działki nr ewidencyjny 1258/7  położonej przy ulicy Strzelniczej w Łukowie.


 

'Warszawa dnia 23.03.11 r

Pani Beata Sielewicz
Regionalny Dyrektor Ochrony
Środowiska w Lublinie
ul. Magnoliowa 4
20 – 143 Lublin

Dotyczy:
DOP-ks.510.14.2011.mp
RDOŚ-06-WSI-6623-001-7/10/esz/mz
WSI.510.6.2011

 

Szanowna Pani,
Postanowieniem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 04.03. 2010 znak DOP-ks.510.14.2011.mp uchylone zostało Pani postanowienie RDOŚ-06-WSI-6623-001-7/10/esz/mz w sprawie odmowy wszczęcia postępowania zmierzającego do zapobieżenia szkodzie w środowisku polegającej na zniszczeniu siedliska chronionych płazów w obrębie działki nr ewidencyjny 1258/7  położonej przy ulicy Strzelniczej w Łukowie.
Informuję, iż  według inwentaryzacji przeprowadzonej przez członka naszego Stowarzyszenia  wiosną  2010 r, w obrębie działki 1258/7  położonej przy ulicy Strzelniczej w Łukowie rozmnażają się i przebywają następujące gatunki płazów: ropucha zielona (Bufo viridis), ropucha paskówka (Bufo calamita), żaba wodna (Rana kl. esculenta), żaba jeziorkowa (Rana lessonae), żaba moczarowa (Rana arvalis), żaba trawna (Rana temporaria),  traszka grzebieniasta (Triturus cristatus), traszka zwyczajna (Triturus vulgaris), rzekotka drzewna (Hyla arborea), grzebiuszka ziemna (Pelobates fuscus) i kumak nizinny (Bombina bombina) (załącznik 1 płyta - CD). Wszystkie gatunki płazów w Polsce objęte są ochrona gatunkową zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 28 września 2004 roku w sprawie gatunków dziko żyjących zwierząt objętych ochrona gatunkową. Zgodnie z par 6 tego rozporządzenia, płazów i gadów nie tylko nie można zabijać (także stadiów larwalnych i jaj), ale także niepokoić, niszczyć ich schronień, miejsc rozrodczych oraz siedlisk.

Więcej…
 
« pierwszapoprzednia12345678910następnaostatnia »

Strona 6 z 21
rzekotkowy.jpg


Copyright © TOH TRYTON